اللهّمَ صَلّ عَلی عَلی بنْ موسَی الرّضا المرتَضی الامامِ التّقی النّقی
و حُجّتکَ عَلی مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثری الصّدّیق الشَّهید
صَلَوةَ کثیرَةً تامَةً زاکیَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه کافْضَلِ ما صَلّیَتَ عَلی اَحَدٍ مِنْ اوْلیائِکَ »
یا علی ابن موسی الرضا (ع) ؛
در حرم غريب تو در مشهد مقدس، رنگ عشق و آشنايي موج مي زند.
گلدسته هاي منور بارگاهت ، به احترام تو قيام كرده اند.
بارگاه عارفانه تو ، زيبا بهشت روي زمين است و در هواي حرمت بوي اقاقي عشق جاري است.
بوي عطر حضور عاشقانه ی آفتاب هزار آیینه در سراسر حرم هميشه نوراني اش پيچيده است
و من ، من ايراني ، من شيفته و شيداي شوريده ي تو ، ميهمان زيباترين لحظه هاي زيستنم.
يا امام غريب ؛
مي خواهم همراه با خيل عاشقانت
و در حرمت دو ركعت نماز عشق بگذارم و در دستان قنوتم ، با توسل به نام بلند تو ، آن قدر اشك بريزم كه ماهيان اجابت از دستانم سرازير كنند.
امام آب و آیینه؛
در كنار بارگارهت ، آدم چقدر آرام مي شكند؛ مثل كوهي يخ در اقيانوس آفتابي .
در جوار كبوتوران حرمت ، آدم چقدر گريه مي شود؛چقدر غم مي شود؛چقدر شبنم!
هميشه و هر زماني كه فرصت ارادت به ساحت ملكوتي ونورانی ات، نصیبم شده
و در بارگاهت مقدست ، گم شده ام؛در هزار آئينه شكسته و در آن تكثير شده و هميشه چشمانم را نذر گريه بر ضريحت كرده ام.
نه تاب ديدارت را دارم و نه تحمل دوري ات را.
سلام بر تو و مزاري كه وعده گاه زيارت و التجاي عاشقان است.مي خواهم دل كوچكم را به تو بسپارم تا سرشار از لطفش كني.
مي خواهم چشمانم را در پنجره فولادي دخيل ببندم تا ناديده ها را آشكار كني.
مي خوام قلبم را در حرمت رها سازم تا عاشقش كني.
مي خواهم تمام وجودم را در زلال زيبايي هايت جاري كنم تا سرشار از نور ولايت و امامتش كني.
مي خواهم مرا معرفتي ببخشي كه در گودال سياهي ها نيفتم و به دامان پاكتان توسل جويم
